Στην Ελλάδα τους έχουμε γραμμένους

Γράφει ο Αίγειρος

Τους νόμους του κράτους. Ενός κράτους που έμαθε να νομοθετεί, αλλά να μην ενδιαφέρεται αν οι νόμοι του εφαρμόζονται από τους πολίτες. Οι οποίοι βέβαια γνωρίζοντας ότι το κράτος είναι χλιαρόν και ότι φτιάχνει μεν νόμους, πλην αφήνει την εφαρμογή τους στον… πατριωτισμό των Ελλήνων, ε, γράφουν τους νόμους και τους νομοθέτες εις τα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Αυτή είναι μια γενική διαπίστωση.

Ο λόγος τώρα για το κάπνισμα και την απαγόρευσή του σε δημόσιους κλειστούς χώρους. Που έγινε διά νόμου κι εγώ, τότε, πριν μήνες, όντας μάλιστα στο παρελθόν μεγάλος καπνιστής, έβαζα στοίχημα ότι δεν πρόκειται να εφαρμοστεί ο Νόμος, κι ας έλεγε ο Αβραμόπουλος πασιχαρής ότι το κάπνισμα αποτελεί για την Ελλάδα παρελθόν! Εδώ γελάνε.

Πράγματι. Ενώ μεσολάβησε από τη ψήφιση του νόμου μια περίοδος χάριτος για να προσαρμοστούν και να το πάρουν απόφαση οι φουμαφόροι, κι ενώ στις αρχές Ιουνίου αποσύρθηκαν τα… σταχτοδοχεία, ουδείς πήρε στα σοβαρά την απαγόρευση. Και μόλις το καλοκαίρι άρχισε να φεύγει και ο κόσμος να επιστρέφει σε κλειστούς χώρους, επανήλθαν και τα σταχτοδοχεία μετά βαΐων και κλάδων και σήμερα, ουδείς πλέον ασχολείται με το θέμα.

Πέσαμε και σε περίοδο εκλογών και βέβαια ποιος αρμόδιος Υπουργός θα μπορούσε να δυσαρεστήσει τους καπνιστές ψηφοφόρους; Αφήνω μάλιστα κατά μέρος το λαμπρόν παράδειγμα που έδιναν κάποιοι εθνοπατέρες και μια εθνομητέρα καπνίζοντας αρειμανίως σε τηλεοπτικά παράθυρα.

Εννοείται ότι δε σχολιάζω καθόλου εκείνη τη φαεινή ιδέα του τηλεφώνου καταγγελιών, που προφανώς δεν περπάτησε, γιατί εν Ελλάδι το φρούτο της ρουφιανιάς δεν ευδοκιμεί εύκολα. Όμως.

Όμως δεν είναι θέμα ξεφτίλας του ίδιου του κράτους να μπαίνεις μέσα σε καφέ, σε καφενεία, σε εστιατόρια, σε ταβέρνες και τα συναφή, και να βλέπεις να μοστράρουν πάνω σε όλα τα τραπέζια τασάκια, λες και οι μαγαζάτορες το κάνουν επίτηδες για να εκδικηθούν ή καλύτερα να λοιδορήσουν ένα κράτος, που κάνει νόμους και διατάξεις έτσι, σε κουβέντα να βρισκόμαστε και παχιά λόγια να λέμε.

Βρέθηκα προ ημερών σε μια ταβέρνα στο Χαλάνδρι. Καλό μαγαζί, όνομα. Καλά, δεν το συζητάμε. Μιλάμε για το ντουμάνι να ανεβαίνει σύννεφο από τους θεριακλήδες και, κυρίως, από τις θεριακλούδες. Και ήταν μαγαζί μεγάλο, που θα μπορούσε να έχει τουλάχιστο χώρο για τους μη καπνιστές.

Έτσι, προβάλλει το ερώτημα: Υπάρχει άραγε κανένας αρμόδιος για να εποπτεύσει την εφαρμογή του ισχύοντος νόμου; Ή, θα συνεχίσουμε να σχολιάζουμε μεταξύ μας, γελώντας για ένα ανυπόληπτο και άτολμο κράτος που ούτε έναν απλό νόμο δεν μπορεί ή δεν τολμά να εφαρμόσει.

Γιατί πρώτιστο μέλημα των κυβερνώντων είναι να πείσουν τους πολίτες ότι το κράτος έχει και υπόληψη και κύρος. Χωρίς αυτές τις αρετές που είναι μεν είδη ουσιωδέστατα, πλην εδώ και χρόνια έχουν πλήρως εξαφανισθεί, πώς θα μπορέσουν να πείσουν τον κοσμάκη να υπακούσει και να συμμετέχει στα δύσκολα που έρχονται;

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *